HÜSEYİN ALEMDAR

(1 Mart 1962, Araklı / Trabzon - )

       Ayşe Hanım ile film yapımcısı Mehmet Alemdar’ın oğlu. Şair Serap Aslı Araklı'nın babası. İlk ve ortaöğrenimini Araklı’da (Araklı Lisesi) tamamladı (1980). Mimar Sinan Üniversitesi Fotoğraf Bölümü’ndeki öğrenimini yarıda bıraktı. Babasıyla birlikte sinema sektöründe senaryo yazarı, yönetmen yardımcısı, kast sorumlusu ve yapım koordinatörü olarak çalıştı (1983-1992). Aralıklarla ofis yönetiminden editörlüğe, yayıncılıktan reklamcılığa, hayvancılıktan seracılığa çeşitli işlerde çalıştı. Varlık ve Tasarım dergilerinde düzeltmenlik yaptı. 2004 yılından bu yana, bir reklam ajansında düzeltmen olarak çalışıyor. İstanbul ve Gebze’de yaşıyor, evli, üç kız babası.

       Şair ve sinemacı Orhon Murat  Arıburnu anısına 1990 yılından bu yana şiir, sinema ve fotoğraf  dallarında 15 yıl düzenlenen Arıburnu Ödülleri’nin kuruculuğunu ve yöneticiliğini üstlendi. 1995 yılında Hera Şiir Kitaplığı’nı kurdu ve editörlüğünü yürüttü. Ellinin üzerinde kitap yayımladı. TYS, Edebiyatçılar Derneği ve Sinema Eserleri Sahipleri Meslek Birliği (SESAM) üyesi.

       Cemal Süreya Kültür Derneği’nde kuruculuk, Cemal Süreya Şiir Ödülü’nde ödül sekreterliği yaptı.

       Araklı Lisesi’nde okurken “Esmerim” adıyla iki defter dolusu ölçülü-uyaklı şiir yazdı. Daha sonra Murat Tuncel’in yönettiği “Gebze Uyanış” gazetesinde şiirleri yayınlanmaya başladı. İlk şiiri ‘Rıhtım’ 1982 yılında Kasımpaşa Subay Orduevi’nde askerlik görevini sürdürür­ken Oluşum dergisinde çıktı. İlk dönem şiirleri Hürriyet Gösteri, Yaba ve Kemal Özer’in yönettiği dönemde Varlık dergisinde “Her Sayı Bir Ozan” başlığı altında yayınlandı. İlk senaryosu ise başrolünü Müslüm Gürses’in oynadığı “Yıkıla Yıkıla” adlı bir Yeşilçam filmidir (1986). Şiirleri, yazıları ve söyleşileri  1982 yılından bu yana Absent, Ada, Adam Sa­nat, Akatalpa, Amanos Edebiyat, Aydınlık, Aydınlık Kitap, Bahçivan, Bireylikler, Birgün, Broy, Caz Kedisi, Cumhuriyet Kitap, Çağdaş Türk Dili, Çıkın, Deliler Teknesi, Deve, Dize, Dönemeç, Edebiyat Ortamı, Esmer, Fora, Göçebe, Hayâl, Hayvan, Hece, Hürriyet Gösteri, Kasaba Sanat, Keşke, Kuşak Edebiyat, Mavi Yeşil, Mesken, Milliyet Sanat, Mor Taka, Mühür, Oluşum, Öküz, Öteki-siz, Parantez, Poetik’us, Poyraz, Radikal Kitap, Sincan İstasyonu, Şairin Atölyesi, Şehir, Şiir Odası, Şiir Ülkesi, Şiir-lik, Şiiri Özlüyorum, Uç, Ünlem, Varlık, Yaba, Yasakmeyve, Yaşasın Edebiyat, Yazko Edebiyat, Yedi İklim, Yeni Biçem, Yeni Düşün, Zarf vb. gibi dergi, fanzin, gazete ve eklerinde yayımlandı. Uç, Öküz ve Hayvan gibi dergilerde yayımlanan sinema ve vefa şiirleriyle dikkat çekti. 2005-2007 yılları arasında ise Esmer dergisinde düzenli olarak doğu, vakit ve ölüm üzerine şiirler yazdı.  

      Şiirlerinde aşk, ayrılık, hüzün, ölüm ve yalnızlık gibi temaları coşkulu bir dille işledi. Son şiirlerinde Yeşilçam filmlerinin ve hayatında önemli bir yer tutan artistlerin dünya­sını  hüzünlü ve incelikli bir anlatımla yazmaya çalıştı.

      Ödülleri: “Toplanmış Sevgi Ölüleri” adlı şiir kitabıyla 1985 Akademi Kitabevi Şiir Başarı  Ödülü’nü, “Cemal Süreya İçin On Beş Prelüd” adlı dosyasıyla 1990 Yunus Nadi Ödülleri kapsamında bir kez verilen Cemal Süreya Jüri Özel Ödülü’nü, "Vakitler İncelikler" adlı dosyasıyla 2007 Attila İlhan Şiir Ödülü'nü kazandı.

      Yapıtları:

      Şiir kitapları:

& Toplanmış Sevgi Ölüleri  (1986, Broy Yayınları, İst., 62 s.)

& Gecede Gülümseme (1987, Cem Yayınevi, İst.)

& Aşk ve Prelüdler (1993, Broy Yayınları, İst., 80 s.)

& Ten Kitabı (1998, Hera Şiir Kitaplığı, İst., 88 s.)

& Hüzün Kitabı (1999, Hera Şiir Kitaplığı, İst., 80 s.)

& Sinema Kitabı (1999, Hera Şiir Kitaplığı, İst., 80 s.) 

& Vakitler İncelikler (2007, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, İst., 96 s.)

& Şifalı Taşlar Kitabı (2014, Noktürn Yayınları, İst., 72 s.)

       Monografi Kitapları:

& Kalpzaman Yeşilçam (2010, Heyamola Yayınları, İst., 150 s.)

       Katkıda Bulunduğu Kitaplar:

& Biyografya 8: Türkan Şoray (“Türkan Şoray İçin Yedi Güzelleme” adlı şiiriyle; 2009, Bağlam Yayıncılık, İst., 200 s.)

& Karadeniz Kitabı - Yağmur Ülkesinde Çocuk Olmak (Yayına Hazırlayan: Şeref Bilsel; 2015, Yitik Ülke Yayınları, İst.)

      Kaynaklar:

A  Tanzimat’tan Bugüne Edebiyatçılar Ansiklopedisi , 2. Cilt, 2001, YKY, İst., Cilt I, s. 70

A  Mehmet H. Doğan, Yüzyılın Türk Şiiri ( 1900- 2000 ) 3. Cilt, 2001, YKY, İst., III. Cilt, s. 341-345

A  Şükran Kurdakul, Şairler ve Yazarlar Sözlüğü, 6.Baskı, 1999, İnkılap Kitabevi, İst., s. 57

A  Behçet Necatigil, Edebiyatımızda İsimler Sözlüğü, 19. Baskı, 2000, Varlık Yayınları, İst.,s. 36

A  Yılmaz Odabaşı, 1975- 2000 Son Çeyrek Yüzyıl Şiir Antolojisi, 2000, Scala Yayıncı­lık, İst. ,s. 515-517

A  Metin Celal, Türk Edebiyatından Aşk Şiirleri Antolojisi, 2001, Alfa Yayınları, İst.,s. 190-191, s. 401

A  Abdullah Özkan- Refik Durbaş, Cumhuriyetten Günümüze Türk Şiiri Antolojisi, 5 Cilt, Bo­yut Dosya Yayınları, İst., 5. Cilt, s: 1200-1201

A  Mehmet Çetin, Tanzimattan  Günümüze Türk Şiiri Antolojisi, Cilt 4, Gözden geçirilmiş ve genişletilmiş 3. baskı: 2002, Akçağ Yayınları, Ank., s. 211-214

Şiirlerinden Seçmeler:

YÜZÜMDE TAŞIRKEN

Yalnızım diyorsam yalandır!

annemin elleridir

yüzümdeki kara gölgeyi aralayan

      sekiz numara kardeşimdir

      eskiyen oyuncaklarıyla oynayan

      yokolan çocukluğumu isteyen benden.

Yalnızım diyorsam yarısı yalandır!

ablamın hüznüdür yanıbaşımda oturan

yüreğini yaban sevgilerle talan eden

körpe acı bir sevinin yazıntılarıdır

masamın üstündeki kâğıtlardan kanayan

Yalnızım diyorsam düpedüz yalandır!

babaannemdir soluk fotoğrafta gülümseyen

bakışlarında serçeler uçuşan

öz ve öz babamın yüzüdür 

hergün kapanmaz bir defter gibi açılan

Yalnızım diyorsam gerçekten yalnızım

henüz çıkmadan sokağa

çoğaltmak için sevincimi

yüzümü gölgeler kentin perdeleri.

“Toplanmış Sevgi Ölüleri” adlı kitabından

GECEDE GÜLÜMSEME

          /Konuş birşeyler gecenin ortasındayız

Görüyor musun ayışığını

          yansımış odamıza pencereden

Kalkma! n’olur aralama tülperdeyi

          çok soğuk burdan dışarısı

Doğrul, kenetle ellerimi ellerinle

          geceye inat gülümse kucağımda

Bir yastık daha koyayım başının altına…

         durman için yatakta daha dimdik

          /Konuş birşeyler gecenin ortasındayız

Sesini öpmeliyim böyle gecelerde

          bağışla, öper gibi kırmızı bir karanfili

          yorgun düşen sesini akşamüstleri

Ellerini saymalıyım böyle gecelerde

          bağışla, sayar gibi imgelerini bir şiirin

          cam buğusu sürüver ellerini sabahleyin

Saçlarını yormalıyım böyle gecelerde

          bağışla, yorar gibi közlenmiş bir yangını

          yasak güneşlerle taran saçlarını

          /Konuş birşeyler gecenin ortasındayız

Tadını tatmalısın gülümsemenin

          biraz tomurcuk çatlamasına benzer

          biraz nar yarılmasına

          huy edinmelisin gülümsemeyi ancak

Tadına çiy düşmez gülümsemenin

          gülümseyebilirsin çekinmeden

          bir ağız dolusu bir yürek dolusu

          huy edin gülümsemeyi yeter ki geceleyin

          /Konuş birşeyler gecenin ortasındayız

dokun bir yerime, tezdir uykum

öp çocuğumun aşkına yanağımdan

sular bile susmaz senin kadar

          en uzun bir gece

on dakika bile sürmez beslen kanat yorgunluğu

          /Konuş birşeyler gecenin tam ortasındayız

“Gecede Gülümseme” adlı kitabından

AŞKIN VE SEVMENİN VAKTİ

Usulca sokul, terli kollarınla kanıma, hadi usulca

bi yokluktur hep, aşkla sevmenin vaktini beklemek

Sokul usulca terli kollarınla kanıma!

Bırak yorulsun çamaşırlar ipte.

Altın tırmanışta, dolar 1815’e fırladı.

Enflasyon yüzde 81, yıllık mevduat 85’miş – aldırma…

Bırak durulsun bulaşıklar mutfakta.

Kırağı düşmedi ya yaramıza!..

Varsın yarına kalsın umudumuz da.

Kaynıyor kaynamasına çorbamız da nasılsa.

Usulca sokul, terli kollarınla kanıma, hadi usulca

bi yokluktur hep, aşkla sevmenin vaktini beklemek

 “Aşk ve Prelüdler” adlı kitabından

TEN SUİTİ

Gecenin şehlâ sessizliğinde

göğsünün masum taçyapraklarını öpüyorum

ağzımın kâğıt diliyle

kâğıt dudağıyla ağzımın-

sahi, bir sözün kızteni duruluğunda

uyuyorsun saf kelebeksi kollarınla

etinin serin tülden uykusunu

sen, âh, ömrümün tenhâ ankâsı

Göğsümü uyuyan hercai erguvanım

ağzının üşümüş denizlerini öpüyorum

ağzımın beyaz diliyle

beyaz dudağıyla ağzımın-

sahi, bir imgenin kızkuşu akşamında

uyuyorsun saf ipeksi kollarınla

etimin suskun tülden uykusunu

sen, âh, ömrümün tenhâ ankâsı

Tenhâ şair tenimde

göğsüme damlamış

ılık tenini uyuyorum hâlâ

"Ten Kitabı" adlı kitabından

TENAŞK İÇİN BİR KAPALI SONNET

Dün öğlen gelendi dün ikindiüstü giden

Biraz da benimsin şimdi, ellerim saçlarında

yanaklarına değdi ya dudaklarımdaki ıslık

düştü sanki bileklerimden baygın bir yalnızlık

terini silmişim de unutmuşum alnında

dün öğlen gelendi dün ikindiüstü giden

alnında ter damlacıkları vardı alnında gelincikler

Biraz da benimsin şimdi, öpüşüm teninde

başlamış ellerimde bir gül titremesi

göğüslerin ki bir denizin suskun dalgaları

değer gibi oluyor ikide bir kirpiklerime

alnında ter damlacıkları vardı alnında gelincikler

ürkekliği bir serçeydi duruşu bir serçe

Sarmış sanki bir bulutsu yel, bir dolu sevinç yüzünü

solur gibi dilini kitapların. – Kollarıma damlamış uykusu

ilk kez okşamışım da yansımış yüzüme gülüşü

ürkekliği bir serçeydi duruşu bir serçe

dün öğlen gelendi giden dün ikindiüstü

Biraz da benimsin artık, Elsa’sı kadar Aragon’un –

bırak gezinsin alnımda sesinin uçuşu usulca

uyanırsa geceliğinde ellerim, bırak uyusun soluğum

dün öğlen gelendi giden dün ikindiüstü

"Ten Kitabı" adlı kitabından

MANDOLİN HÜZNÜ

Şehre tenha sesimi üfledim bu sabah

yüzümde başlayan gün donuğu bir şiirle

ilkokul çocuğu duruluğunda

duran bir gül imgesiyim şimdi

akşamın kırılan aynasında

sahi, ağzı kuş dolu bir çocuk

mandolin mi iştemişti benden

yüzümün bükülmüş göğüne çekildiğim

içimin üşümüş denizlerine döküldüğüm o an

heyy çocuk, çocuk kalbim

anne şefkati tadında bekle biraz daha

her çocuğa bir mandolin düşer belki çok yakında

içim ki mandolin hüznü bir şiirdir artık

tırnaklarını yiyen bir çocuk dalgınlığında

düşmüş balerin beyazlığında içinden ağlayan

 

“Hüzün Kitabı” adlı kitabından

TENHÂ

Dingin ve kederliyim sanki

gök nilüferleri duruluğunda

kalbim dönüyor aşktan

bir yaprağın göle düşmüş sesi ki

ağrıyan bir imge gibi

duruyor göğsümde

Ben ki uzun saçlı bir hayatın

terlemiş dişil zambaklarını

örterdim

akşamın derin kalçalarına

upuzun uyurdum aşkı

Ey kalbim!

Git ve bir kız çocuğuna sor tenini

boşalt karnının denizlerini

gecenin denizine

Ben tenhâ bir sesim nasılsa

senin etinde

“Hüzün Kitabı” adlı kitabından

KALP SİNEMASI

Nedir sahi hayatın yalnızlıyor olması bende

bembeyaz bir karanfili tutup içime götürüyorum

tutup içime götürüyorum günlerin sus saatlerini

durmadan ince bir şeyleri götürüyorum işte

vakitlere gider gibi iççekmeceme sessizce —

Bak, oturmuş kanyak ağırlığı oluyorum gitgide

kırık ve dökük otel odası Hayâllerim Aşk ve Sen gibisinden

hayatın plâğındaki pembe cızırtı gibi ahşap otel sesi

yaşarken daha bir ölüyorum renkleri her renkte

o kadar çok ölüyorum ki

sanki ıpıslak yedinci sanat şiirimin yedinci dizesi

yüzüm donmuş kan ayna ne yazık ki

Ah, kalbimin kamerasına film sıkıştı!

“Sinema Kitabı” adlı kitabından

SEVMEK ZAMANI DÖVMESİ

                                                    Annem için Metin Erksan’a

Kalbim şiirin ve sinemanın azıysa sende kalsın

sende kalsın azlardan çoğalmış resmim

gözlerimde siyah-beyaz aşk sesi

sol yakamdaki Sevmek Zamanı dövmesi

içimdeki sepya kum saati dökülmesi sende kalsın

ben üstü kapanmamış kirli beyazlardan

küçük yeni mutsuzluklar yaparım kendime nasılsa

buruk renklerin gidip gelişleriyle

hayatın ince ses sayfalarında

Kalbimin küçük şiiri duruk dudak Sema Özcan’sa

)beni sakin anlıyorsun sende kalsın

içimin parkında aşkla âşık yan yana durdular

kumla deniz yan yana

gözlerimin sahilinde yan yana durmalar güzelliği

rahat nefes alıyor bak

göğsümün güvercini

Kalbimin kırık cam sineması camcan boşluklarsa

beni durgun duyuyorsun sende kalsın

istersen Sevmek Zamanı bir dövme çiz sen de kendine

benden ve incelmelerden

hayatın dublaj seslerini çizmeden

kalbim--küçük aşk suresi kanatlı melek sureti

bir çerçeve içi mutluluk ederse--ki eder!

)sana kalsın

17 Aralık 1999

“Sinema Kitabı” adlı kitabından

NİŞANE

                              Banu S’ye hep...

1

ister üzül ister üzülme, ben her ikisiyim nasılsa

kalbimdeki yalnızlıkla geldim bu bedbaht dünyaya

ağzımdaki yalnızlıkla gideceğim

kadın var, tanrı var, aşk yok diyerekten

kadın var diye tanrıya inanaraktan

böyle nebi’l böyle derin böyle ağlaya ağlaya

2

kalp solda aşk sağda olduğundan

kınım ve bıçağım sende durduğundan

içimi ellerinle yunduğundan--

eğil bak içime zamanıdır, içim senindir!

seni sana bir bir göstereceğim!

anladıklarımın kitabı var orda: aşk kadın mahşeridir!

3

senle ve harflerle uğraştığımdandır harap ve hurûfi bir adamım

tesadüfe bak ki, “h” harfiyle başlayan hüzünlü bir ad adım

gidip gidip ellerinin cennetinde ölsem de yedi harf

inanıyorum ki—

benden başka hiç kimse dolduramaz kader hurûfatımı

b: boynum ve öpülme yerlerim boğum boğum kangren

s: parmakuçlarım zehir uçlarım, kalbime dolanan yılan

ömrüme baka baka anladım ki aşk denen mabet yalan

4

bak, sen yine yoksun, sahi hiç olmadın ki

memleket işi çakımı sevgili edasıyla etimde gezdiriyorum

tek kelime Kürtçe bilmesem de senden vahiy kızım--Bejan Sidre

Hakkâri uzağı bir Kürtçeyle ne de içli ağlıyor--

oysa ben seni ağzındaki ve saçlarındaki İzmir’den sevmiştim

bağışla, hastalıktan mı yaşlılıktan mı ölüm duygusundan mı ne

insan kendini yas aşireti içinin doğusunda buluyor

âh, hazır bulmuşken, sende kendimi bi’güzel öldürebilsem

işte o zaman, ben de sana fena halde fotojenik gelirim!

5

kanser şâir hastalığı değilse eğer, beni bir kadın öldürsün

vefâ’

en

ve lütfen!

“Vakitler İncelikler” adlı kitabından         

ANNE VAKTİ

                             Neyi gerçek seversen o kalır, gerisi döküntü

                             Neyi gerçek seversen koparılmaz senden*

Beni bir şiirden mi doğurdun anne anneler başka ne doğurur

beni bir şiirden mi doğurdun anne mısrâlar bana anne diyor

büyümüş de küçülmüş çocukların konuşamaması şiirden

ömrümün hikâyesi her sayfası buğulu nasihat defteri senden

her anne bir anne yumağıdır çocukların kalp albümünde

çocuklar ağlasalar da birer gül inceliğidir annelerde

sahi, beni bir şiirden mi doğurdun anne anne hanginiz!

çocuk gitmekti anne kalmak hani! hani hep kalmaktınız!

gitmek bir kalmak ikidir--anneler hep iki kişidir

ikinin biri sevmesidir cennet cennete anneden gidilir

kim uzun susarsa bilin ki daha uzun konuşur içinden

bir yılda bir gün ne ki her anneye bir Anne Günü lütfen

evlerin odalara buyurgan bakması babaydı da anne kimdi

annem dört harften yapılma ev kışı bir susma şimdi--

A      öyle ya da böyle mahcup bir türküdür ömür dediğimiz

N      insan en içli tenhasından kanardı tenhalık siz miydiniz

N      anne sözü ilktir anne sözcüğü hep liriktir

E       hiç düşündünüz mü tanrı sesse anne tanrıdaki ses midir!

âh, hatıralar da ân gibi ölümlü müdür yoksa--

dünya dursa, tüm gidenler dönse, hayat herkese anne olsa

neden uzaklar gözanne de yakın herkeste bir kekeme

Doğum şiir de ölüm ne?

                                         Beni bir şiir olarak yeniden doğur anne!**

 * Ezra Pound

** Mehmet Yaşın

“Vakitler İncelikler” adlı kitabından

ÂH’ESTE!

                             O’na ve kendime! 

her sözünü yutan taşını çoğaltır ağrısıyla

her insanoğlu bun ya da kün gamdır

sınar kendini hayatla göğsündeki yalanda

her içi yarılanın kalbi, aşkı kanayanın bahtı açıktır dâimâ

her içe atılmış söz bıçaktır anlayana

bak, herkes kalbini anlayamaz, sızı herkesi anlar

herkes kendinin kardeşidir, göz göze konuştukça

bak, ömrüm mor bir gök üstümde, ağlamakta

koluma girip beni yürüme öyle âh'este âh'este

ne kadar aşk ederim ki bu hâlimle, kırk üçümde

ömrün takvimini günler anlatır unutma

bak, kaç gündür inkıta bir cuma gibiyim

damarlarım gepgeniş de kanım nasıl da dar--

âh, Allah bazen şiir ve kadın gelince gidendir

yaşlanıyorsak ve ölüyorsak anla ki zaman var

kaderim için bir dramaturg lütfen!

 “Vakitler İncelikler” adlı kitabından

ÜÇ RENK SONE

                                         Banu S.*’ye;

Ergin Günçe, aşk ve gencölmek yalanı için!

I / siy’

 âh!

vaktimi vefa saydım çekildim kimseye söyleme

ölmek gibi korkularım var ama buna ölmek denmez

yas duygusu benim Yeşilçam hâlim fazlasını bekleme

kalbini pergelle çizenin ardından nâyihası bile gitmez

avuçlarımı döksen beni anlarsın sudan korkan bir denizim

aşk ve su adına içime üflediğim her dua bir siyah kahkaha

Ergin Günçe bir ân’kara iki gözüm nasıl da gencölmek genzim

âh, üç günah işle ikisini öldür akşama, tek günah horoz sabaha!

buralar Belçika browning’i alaca bulaca dikyokuş büsbütün

sahi, göz tuzağı otuz üçümü hanginiz öldürdünüz daha dün--

bana n’olmuş böyle! elimin hatırladığını ağzım hatırlamıyor

mendil cebimi kim doğradı benim mor mendilim nerde!

aşk veremiyle öksürmek şehvete şirk şüpheye müsvedde

beni böyle tanrı pozu kim öldürdü--kimse beni ağlamıyor!

II / bordo

iğnene jest ve iplik geçir de bekle

apseli bir şeyler var aramızda--olsun!

gözlerin ne kaçırır ne der kalbine jelatinle

bırak, bordo bir acı ağzım seni konuşsun

beni duy beni anla beni dik bana yapma!

iğneleri saymazsak aşk kırk ilmek delilik

bak, ondört boğum her dizem nasıl da kanama--

âh, ömrümün kün’ü sözcük bu işte: ters teleferik!

içimde sektirdiğim taşlara sor anlatsınlar beni

kendi uzağına düşmüş biri mi küfrüne bile albeni!

Araklı yalağuzu bu çocuk ne yapsa kasaba ağlağı

aslında böyle üç Hüseyin çıkar bu ömürden

yâr-ı âh âhiri aşk üç Hüseyin den den den--

— beni seslemeyin, sesim kendime türkü bıçağı!

III / kurşûnî

üstümüzde horozbaşı bir gök bile yok kimseye söyleme

eski ağzın hep güzeldi! şimdi gelsen de sesime devrilsen

nü(ans bir ağlamayım bak, aşk ve ölüm iki harfim kendime

aşktan çok ölümüm belki de kurşûnî zûl beni sen öldürsen

âh, bilinir ya zalimliği ayların sayende asıl zalim mevsimler

Mallarmé severdim kış severdim geç bunları--lan bu kış sen kışı!

bu saatte bir bir gamzelerin geliyor aklıma hepsi de aptessizler

zerre yokum aklında, beni sorma--tenimin dörtte üçü uçak kazası!

hırpani olmam ürkütmesin seni anahtarı bende ebediyetin

gençlik de güzellik de ölüm cümlesi heyhat--göz cümlemle yetin!

doğmayan oğluyum soğuk mevsimlerin kendime dönüyorum

ömrümün bıçaklarını ters biledim herkes beni dağlık sansın

vedâma siyahkâr bir mil çektim o kadar, bir şeyim yok, dağılın--

bütün kaplumbağaları ters çevir gülüm artık ölüyorum!

* Bütün arkadaşlar Batıya gitti

   Ben buralarda kaldım S.

   Ama çok şey öğreniyor insan

   Öz yurdunda kalırsa! (Cahit Külebi)

“Şifalı Taşlar Kitabı” adlı kitabından

KANTAŞI

Ben Hûseyin, hiç kimse ve hiçlik taşı

gül ve ayna vezni

gizli günah aşkın kantaşı

Bir adı da alyanstan sızan kan aşkın

hem jest hem jilet takdiri

ağrı sözü hep acıtır oysaki 

Taşa sor, eninde sonunda her aşk işmar ve infilak

kalp acının gözler aczin mahşer defteri--

âh, aşk dilsizlik de aşklar taş imtihanı ey sevgili

Hem Lâl hem Zülâl senin adın bundan böyle

benimki Hûseyin, bıçağa ve gelene geçene

de ki, aşktan ve ölümden benim çirkinliğim

İşte Ol’du: Kan ve taş nefreti benim güzelliğim!

“Şifalı Taşlar Kitabı” adlı kitabından

ŞİİRTAŞI

       Şair, sözcükleri dini yapıp kendi dünyasını ve dilini sustuğu sürece şiirini bir kimlik gibi yanında taşır. Bu paradoksal durum aynı zamanda şairin kendini içselleştirmesidir. Yaratıcılık aşamasında sanatsal uğraşların en masumu olan şiir, dipte de yüzeyde de daimi kandır. Şairin, sürekli yanında sözcükler ve kantaşı taşıması hem yaralarını sağaltması hem de kendini dünya ve hayat karşısında korumasıdır. Şiir ki, beyaz ve kara da doğsa sonuçta kandır!

       Şair ki görür, duyar, tadar, dokunur, anlar... Beş duyunun en güçlü duyumudur şiir; gördükçe, duydukça, tattıkça, dokundukça, anladıkça şiirin daha iyisine çalışır. Hep çalışır.      

       Tan ağarmasından ten ağrısına gündüz ve gece şairindir!

&

       Kana ve bıçağa sor, kendini arar gibi ara şiiri. Kendinden kurtulup kana gittikçe şiir çokanlamlılık!

&

       Derim ki, en güçlü ölümsüzlük şiirde... Âh ne var ki, insanın beynine ölümlü olduğu zorla ve çivilerle çakılmış, doğduğu gün! Aşk hariç, beyaz örtü iki ölüm var işte: Biri kundak biri kefen. Şiir sonsuz beyaz... Tanrım, yaşamak ve ölmek için ne kötü bir zaman! Şiir ve zaman, ikisi de kan ve şiirtaşı varolmaktan çıkar.

       Aşka ve şiire rağmen, nasıl mıyım!? İki nehrin ağrısını ve ağırlığını kaldıramayacak kadar güçsüz ve yalnızım.

&

      

       Say ki, kalp ve kâlb her şeyimi yitirdim. Şiir bile zarar ömre, bir yaştan sonra!

&

       Şiir dil, göz ve kalple işaretleşme bir yerde. Dil, göz, kalp mesafesi elimi tut. Şiirsel bilginin birazı heyecan ve haz bilgisi. Şiir bizim nemiz, şiirler söylenmeseydi nemiz eksilirdi? Her yerimiz değilse de üçte ikimiz! İkimiz olan içte ısınmış şifalı yirmi beş taş bende! Şiirsel heyecan beş taşımla bikoşu sana gelmek isterdim, sol elimin beş parmağı beş taş işte:

       1) Güneş Taşı, kan ve gül aksanım

       2) Dağ Kristali, bencileyin kendime savrulmam

       3) Arzu Taşı, içimden daha genç, içimden geçme hâlim

       4) Şefkat Taşı, aşktaki sütannem

       5) Zebercet, âh, serçe parmaktan hiç Zebercet olur mu!

       Kalp ve kâğıttaki yâryüzü, şiirdeki mutlanma, beni bırakma!   

&

       Uzak güzelim, sebebim, kıyı taşım! Beni kendine çek ya da can-ı gönül savur en uzağa. Haz ve göz defterimde sektirdiğim taşlar ki içimle akraba. Taştan akraba mı olur deme, bir taş vızıldamasıyla kendini öldür de gör hele! Hep bir yaşamaşk, yaşayamamak sıkıntısı hüznün dünkitabı bu dünya. Âh! Zaman’a dün, Aşk’a kün de ve ağla! Taşlar seni duyar.--

       Şiir, Zaman ve Aşk, iki şeyin gençlik taşı. Sustun, duydum!

       Gençliğim ki, taş başını yol eden bir allı gelinle gitti gideli ömrüm hem çok damat hem değil

o gün bugündür

şiir bende içağrı

Bengü

taşı--

                  H’iç

                        kı

                           rık!     

&

       Tine, taşa ve tene sor. Üçü de susma antraktı, anlam çokluğu. Şiir, hem varlık ve hem yokluk işte. Boşluklar bırakarak yazmak gecikegeleni, görülegideni. Sahi, gelmek gitmekle çakışır kimileyin. Şiir, duymak duymak ve anlamak çoğun. Şiir, tıka basa tıknefes can sıkıntısı.

&

       Âh Zülâl! Bak, ikimiz de çaktık Aşk ve Metafizik dersinden. De ki, taşlar bile yanılır, tuzdur yarayı kimsesizleştiren, yarasına taş tutan aşkta ikmale kalır. Sahi, beni taşa tutacak el sende kaç tane! Adım sende kaç leke, kaç boğum! Bak, içim nasıl da tek tek deyi ve dizeler mezarlığı, ân’la!

&

       Bu bir şiir tanımı değil; şiir, kalbin ve kalemin kan günlüğü!

&

       Şairsen, ölüm pelerini taşı sırtında, üç ölüm var hayatta: biri cennet ikisi cehennem.

&

       Şimdi ölsem güzel bir ölü olurum! Ölüm sıragöller, ölüler taşşehir...  Acının azında anne dağı, hüznün pergelinde baba dağdağası. Ölmemişsek, sıla ve gurbet dürtüsü kalbin örtüsünü bile kaldırır. Ölmek sadece şiirlerde güzel. Yediuyurlar’da yedi küçük ölüm gibi bir şey şiir, paradoksal--

      

       bir: taşların kınası sürün, yaranın balını tat, bazen çok gençtir ölüm de!

       iki: durma! taşlardan çakıllardan arkadaş edin kendine, her ölüm tekil veda!

       üç: intiharın nehrinde yüzen sonsuza dek şair kalır, gitme!

       dört: kendimde kaç kişiyim deme, söz bittiğinde tek ü tenhâ herkes!

       beş: zamanın şerefeleri göktaşı, gök ki paramparça dilimde!

       altı: Tanrı da şiir de beyazdır; Tanrı ölünce kara, şiir ölümsüzleşince siyah!

       yedi: günlerimizin hüznünü saç tokanla topla, kimselere söyleme, ölmüş olabiliriz!

       Şiir, kanuyku, en güzel ağlama!   

“Şifalı Taşlar Kitabı” adlı kitabından